Zelden zo'n gepassioneerd optreden gezien als dat van de nieuwe Chileense tennishelden Nicolas Massu en Fernando Gonzalez in Athene. Samen wonnen ze het dubbelspel, en solo pakten ze respectievelijk goud en brons. Federer en Roddick werden vooraf al met potlood op het finale-affiche geschreven, maar de Olympische tenniskampioenen komen uit Chili. Met Marcelo Rios thuis voor de buis.

In Düsseldorf weten ze al twee jaar wat er met hen gebeurt als hun vlag op het spel staat. In de wekelijkse karavaan spelen ze heus hun deuntje mee (het zijn vaste top 20 klanten), maar voor eigen land begint het heilige vuur pas echt te branden. Dan zijn de reserves groter dan in Amersfoort, dan valt er uit die Babolat een stuk meer te halen.

En niets dat ze kleinkrijgt. Matchpoints tegen niet, blessures niet, een beter ingespeeld team niet. Gonzalez overleefde tegen Dent in de strijd om het brons twee matchpoints, om uiteindelijk met 16-14 in derde set te winnen. Massu sliep op de dag van de finale pas om half zeven, maar stapte na vijf sets met goud om zijn nek van de baan.

Bovendien hielden ze er samen een onorthodoxe speelwijze op na. In het dubbelspel bleven ze consequent op de baseline staan, en overpowerden zo de meest gerenommeerde tegenstanders (zoals de broertjes Bryan, nummer 1 van de wereld). Qua kracht, hart en team spirit gaven ze alles, de Chileense fans deden de rest.

Het is verfrissend om te zien dat juist wanneer de resultaten een tikkeltje voorspelbaar worden, tennissers opstaan die laten zien dat het nog echt wel anders kan. Dat dat een groot land als Chili de eerste twee gouden plak ooit opleverde, geeft het optreden alleen maar meer cachet. Niet hun talent maar hun hart heeft ze in eigen land onsterfelijk gemaakt.

Juist dat hart ontbrak er bij landgenoot Marcelo Rios aan. De man met de fenomenale linkerhand bereikte weliswaar als eerste Chileen de nummer 1 positie op de wereldranglijst, maar won nooit een grote titel. Massu en Gonzalez bewijzen daardoor eens te meer dat talent niet alleen uit je hand komt.