Gonzalez is klaar voor een grote zege
21 januari 2007 - door Jan-Willem de Lange

Fernando Gonzalez zit al een half jaar op een wolk. Het wachten is op zijn eerste grote zege, nu Larry Stefanki zijn lek boven heeft gekregen.

Gonzalez maakt de beste periode uit zijn loopbaan door. Hoewel de Chileen al meer dan een jaar geen titel meer won, gaf hij het eind van 2006 de ATP eigenhandig kleur. Met finaleplaatsen in Wenen, Madrid en Basel gaf hij de Europese toernooibezoekers drie weken lang waar voor hun geld.

De spelersvakbond moet niet voor niets zuinig zijn op Gonzalez. Zijn door snoeiharde topspinslagen gekenmerkte optredens zijn een lust voor het oog. Zowel zijn service als fore- en backhand slaat hij op volle kracht, al is hij niet langer een hardhitter met een 'hit or miss'-strategie, waarbij winners en missers elkaar in rap tempo afwisselen. De Zweed Thomas Enqvist was de laatste die met een dergelijk compromisloze tactiek eventjes de wereldtop haalde, maar zijn gesloopte lijf liet hem voortijdig in de steek.

Voor Gonzalez zit meer in het vat. Sinds Larry Stefanki de sympathieke Zuid-Amerikaan in mei 2006 onder zijn hoede nam, weet hij wat doseren is. Dat evenwicht was precies wat Gonzalez nodig had, want de slagen om de top 10 het vuur aan de schenen te leggen, bezat hij al lang. Ze op het juiste moment uit de tas halen was er vaak niet bij, een enkele uitschieter daar gelaten. Zo behaalde Gonzalez in 2002 de kwartfinale van de US Open, waarin hij verloor van Sjeng Schalken.

Van de zeven titels die Gonzalez sinds 2000 heeft veroverd, spreekt alleen die in Basel in 2005 aan. In de andere steden waar de eindzege een haalbare kaart bleek, waaronder Auckland, Palermo en Amersfoort, meet de elite zijn krachten niet. Op de podia waar Gonzalez daadwerkelijk werd gewogen, gaf hij tot voor kort dan ook niet thuis.

De expertise van Stefanki moest er aan te pas komen om daar iets aan te doen. De man die in het verleden 'head cases' als Marcelo Rios en Yevgeny Kafelnikov aan de nummer 1 positie hielp, bleek de potentie van Gonzalez op waarde te schatten. Nadat de twee op de trainingsbaan verschenen kwamen de resultaten al snel. In Montreal en Cincinnati was er verlies in de halve eindstrijd tegen latere winnaars Roger Federer en Andy Roddick. Toen moesten de drie finaleplaatsen in evenzovele weken nog komen.

De volgende stap zet Gonzalez mogelijk in 2007. Nu hij de ondergrond heeft gevonden die het beste bij zijn spel past (niet langer krijgt gravel de voorkeur maar hardcourt), bieden alle toernooien perspectief. Voor Stefanki is het zaak om onder de motorkap te blijven kijken.