Hanescu neemt de lange weg terug
17 juni 2007 - door Jan-Willem de Lange

Nu Martin Verkerk niet langer kan buigen op een beschermde ranking, moet hij hopen op wild cards of zich opnieuw bewijzen via het Challenger-circuit. De Alphenaar zit daarmee in hetzelfde schuitje als zijn collega Victor Hanescu, die alles op alles zet om terug te keren bij de elite.

Op deze stralende zaterdagochtend in Lugano staat de boomlange Hanescu tegen het hek van baan 3 op Tennis Club Lido. Voor zijn ogen werken Daniel Lopez en Nicolas Renavand zich in het zweet. De Italiaan en de Fransman zijn om elf uur de baan opgestapt met hetzelfde doel: kwalificatie voor de tweede ronde van het kwalificatietoernooi van de Challenger Lugano. Hoe bescheiden dat doel ook moge klinken, voor de twee jonge mannen is het voorportaal van het hoofdtoernooi de enige manier om zich te kunnen mengen tussen de B-artiesten onder de tennisprofessionals.

Voor Hanescu is dat niet anders, al is hij aan meer luxe gewend. De Roemeen stond twee jaar geleden nog in de kwartfinales op Roland Garros, waar hij in de vierde ronde de Argentijn David Nalbandian de baas was. Een jaar later raakte Hanescu aan zijn rug geblesseerd, waarna hij dit jaar tijdens de Australian Open zijn rentree maakte. Pas in april, in Houston, won hij voor het eerst weer een partij. Zijn tegenstander: Martin Verkerk.

"Ik begrijp dat als ik terug wil keren op de positie waar ik ooit stond (35, december 2005, red.), dat ik dit soort toernooien moet spelen", aldus Hanescu langs de baan in Lugano. Vanzelfsprekend is die houding onder zijn collega-profs niet. Verkerk gebruikte in april en mei achter elkaar in negen grote toernooien zijn beschermde ranking van 44. Op Roland Garros kon hij het laatst genieten van die luxe. Sindsdien heeft hij zich voor geen enkel toernooi van de tweede of derde garnituur (respectievelijk challengers en futures) ingeschreven.

In plaats van een keuze voor de moeilijke weg, de eerste divisie met talenten en volhardende ex-topspelers, gaat Verkerk voor een optreden in de lucratieve Amerikaanse zomercompetitie. Hij zal er Anna Kournikova, Pete Sampras en John McEnroe treffen aan de overkant van het net. Speelsters en spelers dus die alleen nog voor de gein en hun portemonnee hun best doen om het publiek te vermaken.

Nee dan een Zwitserse challenger. Gelegen aan het meer van Lugano, op de rand van de grens met Italië, slaat Hanescu een lokaal talent met groot gemak van zich af. Toch heeft Hanescu sinds zijn rentree in januari nauwelijks indruk kunnen maken. In de challengers van Rome en Zagreb haalde hij de halve- en kwartfinale, maar op het hoogste niveau kwam hij niet verder dan een zege op de destijds veel te zware Verkerk. "Het is moeilijk om terug te komen na een blessure", zo zegt Hanescu. "Maar mijn rug voelt goed, en dat is het belangrijkst."

Met zijn beschermde ranking van 99 springt Hanescu zuinig om. Hij kiest zijn toernooien zorgvuldig uit en voelt zich ondanks zijn 1.98 meter niet te groot om in juli op de Scheveningse Metsbanen aan te treden. "De grastoernooien laat ik dit jaar aan me voorbij gaan", zo zegt Hanescu, in de wetenschap dat hij zonder wedstrijdritme op het snelle gras niets te zoeken heeft. In Lugano blijkt eens te meer hoe lang de terugweg naar de top 100 is. De Italiaan Potito Starace gunt hem in de tweede ronde maar vijf games.