Interview met Carlos Moya
17 juli 2007 - door Jan-Willem de Lange
In de schaduw van zijn jonge vriend, Rafael Nadal, is Carlos Moya bezig met het beste seizoen sinds jaren. De Spanjaard hoort weer bij de beste twintig tennissers ter wereld.
Op het rustieke Amersfoortse sportpark de Bokkeduinen staat Carlos Moya na te druppelen van zijn overwinning op de Belg Christophe Rochus. Na zijn zakelijke overwinning in de eerste ronde loopt hij volledig relaxed het perscentrum binnen. "Ik sta ontspannen op de baan", aldus Moya vlak na zijn wedstrijd. "Bovendien serveer ik erg goed en loopt mijn forehand als een trein. Als deze twee wapens allebei goed funtioneren heb ik veel zelfvertrouwen en ben ik een gevaarlijke speler. Ik ben blij dat ik in deze fase van mijn loopbaan nog steeds op het hoogste niveau kan meekomen en van erg goede spelers kan winnen."
Dat is de laatste jaren wel anders geweest. Hoewel Moya de afgelopen acht jaar minimaal één titel per seizoen won, sloeg hij de laatste jaren alleen nog kleine ATP-trofeeën bij elkaar. Zelfs de vaderlandse top was een gepasseerd station. Rafael Nadal, Tommy Robredo en David Ferrer waren allen succesvoller dan de man die in 1998 de beste was op Roland Garros. Anno 2007 is het zelfvertrouwen echter helemaal terug. "Ik ben heel blij met het bereiken van de halve finales van het Masters Series-toernooi in Hamburg en mijn plaats in de kwartfinales op Roland Garros. Op beide prestaties heb ik drie jaar moeten wachten."
Moya in Amersfoort. Foto - Jan-Willem de Lange
Dan klopt de Argentijn Agustin Calleri dollend op het raam achter ons. "Je brengt zoveel tijd met elkaar door. In de loop der jaren raak je automatisch met bijna iedereen bevriend", reageert Moya lachend. Eén van zijn beste vrienden is Rafael Nadal, evenals Moya afkomstig van Mallorca. "We hebben jaren samen getraind, al kan ik hem niet uitleggen hoe hij van Federer moet winnen want dat is mij nog nooit gelukt. Maar Nadal is een erg goede speler die met zijn vechtlust de kans grijpt zodra die zich aandient."
Moya stipt daarmee een belangrijk verschil met zijn landgenoot aan. De dertiger heeft van Nike dan wel het uiterlijk van een playboy gekregen, in de omgang is hij de rust en bescheidenheid zelve. In tegenstelling tot Nadal kost het gebrek aan mentale hardheid hem op de baan nog wel eens de wedstrijd. Zo serveerde Moya deze zomer op Wimbledon tegen Tim Henman voor de wedstrijd, maar ging hij uiteindelijk aan de druk ten onder. Moya heeft evenwel niet lang last gehad van de nederlaag. "Niet zo, want ik was erg dicht bij de zege op Tim. Het niveau dat ik haalde was ontzettend hoog, en dat op mijn minst geliefde ondergrond. Natuurlijk was het resultaat teleurstellend omdat ik kansen had om te winnen, maar achteraf heb ik een geweldige wedstrijd gespeeld en kwam het slechts aan op een paar punten."
De afgelopen jaren gebruikte Moya het grasseizoen om zich op te laden voor de tweede serie graveltoernooien, maar zijn gegroeide zelfvertrouwen bracht hem dit jaar wél naar Londen. "Het verbaasde me niet dat ik zo goed op gras kan spelen. De laatste keer dat ik op Wimbledon speelde won ik drie wedstrijden en ook ik in de Davis Cup tegen Australië heb ik eens goed gespeeld op gras. Ik wist daarom dat ik kansen zou krijgen om van Henman te winnen."
Over Amersfoort, waar hij uiteindelijk in de kwartfinales zou struikelen over de Oostenrijker Werner Eschauer, is Moya goed te spreken. Al verwart hij de stad wel met de hoofdstad. "Ik hou van dit toernooi vanwege de goede sfeer. Ik vind het leuk om in Amsterdam te zijn. Ik heb in het verleden de finale gehaald van dit toernooi, ik denk in 1996. Ik weet dat het op een ander park was en dat ik in de finale verloor maar veel meer herinner ik me er niet van. Ik heb sindsdien dan ook een paar honderd toernooien gespeeld."
Verzadigd is Moya evenmin. Zijn opmars van de laatste maanden is daar verantwoordelijk voor. "Momenteel heb ik de beste ranking sinds drie jaar. Ik sta nog met veel plezier op de baan en zo lang ik dat vol houd ga ik door met spelen."
Copyright Tennis Planet 2007