Alleen graveltop laadt zich voor Monaco op
20 april 2004 - Door Jan-Willem de Lange

De afwezigheid van een aantal gezichtsbepalende tennissers hebben het Masters Series toernooi van Monte Carlo van een gouden randje beroofd. Voor de zoveelste keer laat een deel van de top het belastingoord links liggen in aanloop naar Roland Garros. Graveltennis blijft daardoor een strijd tussen gravelbijters.

Andre Agassi, Andy Roddick en Roger Federer behoren tot de groep meest prominente profs die de ATP op dit moment vertegenwoordigen. Geen van hen maakt vooralsnog een debuut op het Europese gravel, waarmee ze de aanloop naar de tweede Grand Slam van het jaar beperken tot de maand mei.

Roddick gaf op het laatste moment aan dat het toernooi niet in zijn schema past, Federer zegt uitgeput te zijn en Agassi nam niet eens de moeite een reden te verzinnen. Natuurlijk, Roddick was zondag nog succesvol in Houston en ook Federer heeft dit jaar al zijn portie tennis gehad. En begrijpelijk speelt Agassi minder toernooien met zijn 33 jaar.

Het is dan ook niet zo schokkend dat deze heren deze week alleen oefensetjes spelen. Wel is het een zoveelste teken aan de wand dat de huidige kalender voorkomt dat op de Masters Series toernooien meer topspelers in wedstrijden tegen elkaar uitkomen, terwijl dat altijd een van de belangrijkste doelstellingen van de spelersbond ATP is geweest.

Het feit dat Amerikaanse subtoppers als Mardy Fish en James Blake hun Europese verblijf (en daarmee hun gravelkansen) tot een minimum beperken, is een zorgwekkende ontwikkeling. Waar Spanjaarden als Ferrero en Robredo op hardcourt ook het achterste van hun tong laten zien, leunt de hardcourttop op de overvloed aan evenementen die in Amerika worden afgewerkt.

In 2000 voerde de ATP de regel door dat de resultaten die spelers halen tijdens Masters Series toernooien, of ze er aan deelnemen of niet, tellen voor hun plaats op de wereldranglijst. Op deze manier probeerde de bond de grote spelers te dwingen op deze evenementen te verschijnen. Voor geblesseerde spelers was deze regeling een ramp voor hun ranking.

Bovendien hebben lager gerangschikte spelers de kleinere toernooien nodig om aan hun ranking te werken. Vooralsnog is er dus geen oplossing voor dit probleem, en zijn alleen de Grand Slams door hun prestige verzekerd van alle op basis van hun ranking toegelaten spelers. Zolang topspelers door drukte andere toptoernooien moeten laten schieten, zijn nieuwe rivaliteiten erg ver weg.