De verrassing die Tim Henman heet
3 juni 2004 - Door Jan-Willem de Lange

Vorig jaar nog leek de carriere van Tim Henman in serieus gevaar. Een schouderoperatie en daardoor lange absentie leken zijn plannen wild de verstoren. Een triomf op Wimbledon leek definitief een illusie, ondanks het pensioen van Sampras. Morgen staat Henman echter opnieuw in de halve finale van een Grand Slam. Op Roland Garros.

Als enige aanvallende speler staat Henman tussen drie verdedigende Argentijnen bij de laatste vier in Parijs. Daarmee neemt de Brit de rol van Martin Verkerk over, die vorig jaar de wereld verbaasde met zijn verfrissende gravelspel. Henman echter leek voorgoed voorbestemd voor gras, en is op gravel nooit echt serieus genomen.

Natuurlijk, hij had een loting om van te dromen. Tot de kwartfinales trof hij geen enkele speler uit de top 50, en in Juan Ignacio Chela trof hij een vermoeide en nerveuze tegenstander. Maar voor het winenn van vijf wedstrijden in Parijs (waarvan twee na 0-2 in sets achter te hebben gestaan) is meer dan de goede kokers nodig.

Met zijn 29 jaar doet Henman deze weken vrijwel geen consessies aan zijn spel. Hij speelt agressief, stormt veelvuldig op naar het net en geeft tegenstanders daardoor niet de tijd die ze op gravel gewend zijn te krijgen. Becker en Sampras probeerden jaren hetzelfde, maar zonder succes. Yannick Noah was de laatste die als aanvaller de titel won in 1983.

De vastberadenheid waarmee Henman speelt heeft hem langs de rand van de afgrond doen wegkruipen. De Fransmannen Saulnier en Llodra roken beiden aan de overwinning, maar kwamen bedrogen uit. Door te volharden in zijn typische grasspel, en geen ruimte te laten voor uitputtende rallies vanuit het achterveld, staat Henman nog altijd relatief fris op de baan.

"Paul (Annacone, red.) heeft spelers over mijn spel horen praten", aldus Henman over zijn coach. "Ik denk niet dat ze graag tegen me spelen op gravel, ze maken allerlei gebaren wanneer ze mijn stijl bespreken. Dat is een goed teken". Annacone werkt sinds vorig jaar met Henman, nadat hij zeven succesvolle jaren met Sampras had beleefd.

Toen de twee eind 2003 bij elkaar gingen zitten, bekeek Annacone eerst de sterke en zwakke punten van zijn nieuwe pupil. "Het werd me al snel duidelijk", aldus de Amerikaan. "Ik zei tegen hem: Je hebt de beste volleys en de beste netbewegingen in huis. Buit dat uit. Hij moet eruit halen wat erin zit, zo complex is het allemaal niet".

Vooralsnog is het een tactiek die werkt. Toch zou een overwinning op zijn opponent in de halve finale, Guillermo Coria, een enorme schok teweegbrengen. De Argentijn verloor sinds de halve finale van vorig jaar nog maar één partij op gravel. Van wie hij verloor? Roger Federer, de Zwitser met de aanvallende speelstijl.