Een carrière waarin hij vooral veel kansen miste. Hoewel hij twee Grand Slam-finales bereikte, op de Australian Open in 1994 en de US Open in 1999, lijkt de boomlange Amerikaan nooit bestand te zijn geweest tegen de grootste druk. Exemplarisch is de halve finale van Wimbledon in 1996, waarin hij tegen MaliVai Washington met 5-1 in de vijfde set voorkwam. Martin verloor de set met 10-8 en daarmee de partij. Richard Krajicek is hem nog altijd dankbaar.

Waar hij op het hoogste niveau dikwijls faalde, zegevierde hij geregeld een trede lager. Met een respectabel aantal van acht toernooizeges, behaald tussen 1993 en 1999, was Martin jarenlang een vaste kracht in de top 20. Met zijn stijve, compacte slagen kon hij op verschillende baansoorten goed uit de voeten. De titel op het gras van Queen's in 1994 (finalewinst op Sampras) en op het gravel van Barcelona in 1998 zijn daarvan het bewijs.

Ook naast de baan stond Martin zijn mannetje. Zo vertegenwoordigde hij enkele jaren de belangen van zijn collega's in de spelersraad van de ATP. Zijn collega's die hem in eigen land zo ondersneeuwden. Tegen het succes van landgenoten als Sampras, Agassi, Chang en Courier kon Martin gewoon niet op. In de twee Grand Slam-finales die hij speelde waren respectievelijk Sampras en Agassi te sterk, en bleek geen hoofdrol voor hem weggelegd.

Martin gold daardoor de laatste jaren als één van de beste spelers zonder majortitel. En dus moet hij het doen met de eer het vaakst van een 2-0 achterstand in sets te zijn teruggekomen, namelijk negen keer. De Amerikanen zullen dat niet onthouden, want die willen titels zien, ook al stond hij in 1999 als vierde geklasseerd. Typerend waren de verhoudingen na zijn laatste partij. Terwijl meer dan 23.000 toeschouwers naar een routine optreden van Agassi keken, ging bij Martin ineens de microfoon aan.