Krajicek levert boeiend levensverhaal af
10 februari 2005 - door Jaap Vriend

Richard Krajicek schreef het boek "Harde Ballen" zoals hij tenniste. Het eerste hoofdstuk is als zijn opslag: het slaat in als een bom. De kleine Krajicek is bloedfanatiek en steengoed, maar dat valt niet altijd in even goede aarde. Volwassenen verliezen van hem en noemen hem de "Blaag van Den Haag", omdat hij gedreven door zijn vader te fanatiek is en huilt als hij verliest.

Maar de schrijver Krajicek relativeert anno 2005 de destijds bezeten aanpak van zijn vader: "Eigenlijk was mijn vader gewoon een heel emotionele man die het beste uit me wilde halen. Ik heb dan ook een dubbel gevoel over mijn jeugd. Het is te gênant dat hij me in de kranten met Mozart vergeleek, maar soms ben ik ook blij dat hij me zo gepusht heeft omdat het me veel mentale hardheid en doorzettingsvermogen heeft opgeleverd." Krajicek heeft de soms vervelende momenten uit zijn jeugd een plaats gegeven en haalt ook de juist mooie herinneringen met zijn vader op.

Hoofdstuk twee tot en met zes zijn als zijn gesneden backhand: afwachtend en degelijk alsof de schrijver de bal in het spel houdt om het winnende punt op te bouwen en dat lukt, want het zevende hoofdstuk is als zijn geslagen backhandreturn en forehand samen: overrompelend. Met deze slagen samen versloeg hij in 1996 de Wimbledonkampioenen Michael Stich en Pete Sampras op het heilige gras van Wimbledon.

Sampras passeert de revu, maar bovenal over Krajicek's Wimbledonwinst. Hij weet de lezer te ontroeren als hij vertelt over de uren voor en na de finale, maar het meest als hij verhaalt over wat hij voelde op het moment suprème, want is dat niet wat iedereen wil weten? Wat dacht hij toen Malivai Washington ging serveren op matchpoint tegen en hij zo dichtbij zijn ultieme droom was?

Opmerkelijk is eerder in dit hoofdstuk ook wat Krajicek schrijft over Zen. Op een vakantie in Bali leest hij hier enkele boeken over en hij realiseert: " Ik was klaar met het alsmaar willen worden; het werd tijd om te zijn." De boeken zorgen voor een kentering in zijn gedachten en prompt wint hij enkele maanden later Wimbledon. De volgende hoofdstukken en met name het laatste over Mansour Bahrami (een bitterzoet tennissprookje), zijn als zijn volley: subtiel en ze maken het boek af.

Krajicek stelt dat hij geen boek wilde schrijven dat alleen maar over zichzelf gaat, daarom staat in elk hoofdstuk een tennisser centraal met wie hij iets speciaals had tijdens zijn carrière. Zo begint hij met John McEnroe, zijn jeugdidool, vertelt het tweede hoofdstuk over zijn goede jeugd/tennisvriend Paul Dogger en komt in anderen zijn rivaliteit met Boris Becker aan bod of het wonderbaarlijke verhaal van Goran Ivanisevic. Toch gaat het boek vooral over Richard Krajicek, maar dat is niet erg. De anekdotes zijn onderhoudend. De grappen van Pat Rafter en Paul Haarhuis zijn aardig en het boek slaagt in zijn opzet: inzicht geven in de persoon Richard Krajicek en zijn tenniscarrière.

Krajicek is op schrijversgebied natuurlijk geen stilist, maar de zinnen lopen goed en het boek leest erg makkelijk. Volgens de Wimbledon-kampioen komt dat door zijn vrouw die voor 15% verantwoordelijk is voor het boek en er Nederlands van heeft gemaakt.

Een boek schrijven is geen geringe prestatie en Krajicek heeft zich ijverig van zijn taak gekweten. "Het was nachtenlang zweten achter mijn computer" maar Harde Ballen is een boeiend levensverhaal geworden. Een "moet je gelezen hebben" voor de Nederlandse tennisliefhebber.