Gemengde gevoelens na Davis Cup
14 februari 2006 - door Jaap Vriend

Op 11 februari, bij de persconferentie na de derde en beslissende verliespartij van het Nederlandse Davis Cup team tegen Rusland, zaten drie personen met totaal verschillende emoties achter de microfoons. Een intens trieste, een geplaagde en een gelaten persoon. Laten we beginnen met de intens trieste.

Raemon Sluiter zat helemaal stuk na de dubbel. De Rotterdammer met het leeuwenhart had alles gedaan wat in zijn vermogen lag, maar had het moeten afleggen tegen de Russen, die stuk voor stuk iets meer kwaliteit herbergen. Het verschil met hen is niet voor niets 30 plaatsen op de wereldranglijst. Desalniettemin eist het Ketelbinkie in de Davis Cup meer van zichzelf. Gesteund door 8000 knotsgekke Nederlanders en zijn persoonlijke Davis Cup verleden, vindt hij dat hij niet mag verliezen. Tursnunov die hem nipt in vier sets klopte, Andreev en een ontketende Youzhny confronteerden Sluiter echter met de harde waarheid: de harde 3-0 was een feit. Nu oogde hij alsof hij zijn vaderland in de steek had gelaten, maar daarmee doet hij zichzelf ernstig tekort. Sluiter mag niet verwachten dat hij in zijn eentje het krachtige Rusland kan verslaan. Daarvoor is hulp nodig.

Dat wist ook Tjerk Bogtstra, want met Melle van Gemerden en John van Lottum kan je de oorlog niet winnen. Voor Bogtstra moet het dan ook pijn hebben gedaan dat vrijdag - een net van een blessure herstelde - Sjeng Schalken in het Italiaanse Bergamo overtuigend won van de nummer 42 van de wereld, Sanquinetti. Met Schalken erbij had Nederland wellicht een vuist kunnen maken in Amsterdam. Bogtstra toonde dan ook onbegrip voor Schalken, omdat deze aangaf hoe dan ook niet te zullen spelen dit jaar. Ook het plotselinge afzeggen van Wessels was een grote teleurstelling geweest voor de bondscoach. Hij wil Nederland graag helpen naar successen, maar als de spelers zelf niet willen of niet goed op hun lichaam passen, wordt coachen een frustrerende bezigheid.

Iemand die wel wil is de talentvolle, maar frêle John van Lottum; eens de nummer 62 van de wereld. Hij heeft misschien wel, tennistechnisch gezien, het meeste talent van alle Nederlandse spelers, maar zijn lichaam en mentale capaciteiten lieten hem in zijn carrière te vaak in de steek. Na weer een periode van blessureleed was hij blij dat hij eindelijk weer iets kon betekenen voor het Nederlandse Davis Cup team. De steun van de supporters voelden voor hem aan als een warme douche, omdat hij normaal gesproken voor slechts een handjevol toeschouwers acteert. Hij had genoten van de Davis Cup sfeer. Daarom sprak hij na het verlies enigszins gelaten de vertegenwoordigers van de pers toe. Op winst had hij echt niet gerekend en "ja natuurlijk wilde hij in september graag weer van de partij zijn." Sluiter en Bogtstra hopen dan echter stiekem op spelers die wel tegenstanders uit de top 50 kunnen verslaan.