Column: WTA slaat plank mis met proef
21 juli 2006 - door Jan-Willem de Lange

De proef die de WTA deze zomer uitvoert door coaches op de baan toe te laten, levert een stortvloed aan negatieve reacties op. De vakbond wordt daarmee terecht teruggefloten.

In de Amerikaanse krant Charleston Post and Courier stond deze week het argument dat er vele andere sporten zijn waar begeleiding tijdens wedstrijden de normaalste zaak van de wereld is. De zwakte zit hem hierbij niet alleen in wat die ‘vele andere sporten’ dan wel zijn, maar ook dat er kennelijk legio sporten zijn waarbij coaches hun opmerkingen voor na de wedstrijd moeten bewaren. Waarom in tennis dus coaches wel naast de speelsters moeten kunnen zitten, wordt door dit argument allesbehalve helder.

Ook staat er in het dagblad dat coaching tijdens wedstrijden een moeilijk te bestrijden fenomeen is, en daarom net zogoed toegestaan kan worden. Maar als die vlieger voor alles opgaat wat de politie niet onder de duim kan houden, dan is de chaos niet te overzien. Op de snelweg zouden hardrijders vrij spel krijgen.

Een meer steekhoudend tegenargument is dat de beruchte tennisvaders een nog grotere vinger in de pap krijgen zodra zij ook op de baan met hun stok mogen slaan. De beelden van de vaders Yuri Sharapov en Richard Williams vanuit de box zetten nu al kwaad bloed bij kijkers en begeleiders, en is allesbehalve goede PR voor de WTA. Het experiment biedt ruim baan aan woede-uitbarstingen voor het oog van publiek en camera.

Op tennisblogs wordt ondertussen het plan van de spelersvakbond nog harder aangepakt. Weblogger Shawn Randall betoogt dat als begeleiders naast de tennistas plaats mogen nemen, paps en mams dat net zo goed mogen. De speelsters bepalen immers zelf wie hun hand vasthoudt als ze de baan betreden. Randall raadt de WTA aan om eerst een begin te maken met de aanpak van de blessuregolf die het vrouwentennis al jaren verminkt.

Het grootste bezwaar tegen de proefballon is echter dat het een aanval is op de kern en de charme van de tennissport, namelijk dat speelsters en spelers in hun eentje de baan op worden gestuurd om een gevecht aan te gaan, met degene aan de overkant van het net of met zichzelf. Het ondoordachte PR-offensief van de WTA verdient dan ook geen vervolg.